Aan tranen heb je toch niks, Espen Dekko

Gepubliceerd op: 29 juli 2022 11:53

is een jeugdboek (B), maar ook zeker aan te raden voor volwassen.

Het speelt zich af tussen de afgelegen fjorden en gaat over een meisje (11jr.) dat de zomer doorbrengt bij haar groot ouders, maar net haar vader is verloren. Het boek is vanuit de ik-persoon van het meisje geschreven waardoor een kijkje krijgt in haar gedachtes en hoe ze omgaat met het verlies van haar vader. De band tussen kleinkind en grootouders, worstelen met het verliezen van een dierbaren en het wel of niet willen voelen van de daarbij horende emoties komen mooi naar voren. Het is een prettig geschreven, met lieve en grappige stukjes. Voor mij was het een extra bevestiging dat het ok√© is om te voelen en dat volwassen dezelfde gedachtes en worstelingen hebben als kinderen op het moment dat er iemand wegvalt. 

Tessa, intermediair jeugd